تجارت نفت چین و ایران: چگونه پکن ماشین جنگی تهران را تضمین می کند

حملات ائتلاف علیه زیرساخت‌های هسته‌ای و نظامی ایران واقعیتی ناخوشایند را در کانون توجه قرار داده است: خرید عظیم نفت خام تحریم‌شده ایران توسط چین برای سال‌ها موتور مالی نیروبخش زرادخانه موشکی تهران بوده است. از آنجایی که مهمات آمریکایی و اسرائیلی تاسیسات ایران را تخریب می کنند، این سوال که در وهله اول چگونه بودجه این تاسیسات تامین شده است مستقیما به پکن اشاره می کند.

مقیاس تجارت تاریک

علیرغم اعمال مجدد تحریم‌های ایالات متحده در سال 2018 و تشدید مکرر از آن زمان، ایران صادرات نفت 1.2-1.5 میلیون بشکه در روز را تقریباً منحصراً به چین حفظ کرده است. با متوسط ​​قیمت‌های 65 تا 75 دلار در هر بشکه، سالانه 30 تا 50 میلیارد دلار برای تهران تولید می‌شود. برای قرار دادن این موضوع، کل بودجه دفاعی ایران تقریباً 25 میلیارد دلار است - به این معنی که خرید نفت چین به تنهایی می تواند دو برابر بیشتر به ارتش ایران کمک مالی کند.

این تجارت از طریق یک شبکه فرار پیچیده عمل می کند:

• ناوگان تاریک: بیش از 400 تانکر فرسوده با فرستنده‌های AIS غیرفعال کار می‌کنند که آنها را برای ردیابی دریایی معمولی نامرئی می‌کند
• انتقال کشتی به کشتی: نفت خام ایران در دریای مالزی، امارات و عمان به نفت‌کش‌های غیرایرانی منتقل می‌شود و مبدا آن را شستشو می‌دهد
• شرکت‌های شل: ده‌ها شرکت پیشرو در امارات، سنگاپور و مالزی مسیرهای کاغذی ایجاد می‌کنند که منشأ ایرانی محموله‌ها را مبهم می‌سازد.
• پالایشگاه‌های قوری: پالایشگاه‌های کوچک مستقل چین در استان شاندونگ، نفت خام را فرآوری می‌کنند و زیر آستانه‌ای کار می‌کنند که موجب اجرای تحریم‌ها می‌شود

محاسبات استراتژیک پکن

برای چین، نفت خام ایران یک دارایی استراتژیک در سطوح مختلف است. قیمت تخفیف خورده - نفت ایران معمولاً 5 تا 15 دلار زیر قیمت برنت فروخته می شود - سالانه میلیاردها دلار صرفه جویی در پالایشگاه های چینی ایجاد می کند. اما این رابطه در خدمت منافع عمیق تر است. ایران تنوع انرژی را به دور از تامین کنندگان عرب خلیج فارس که روابط امنیتی نزدیک با آمریکا را حفظ می کنند، به چین ارائه می دهد. و یک رابطه قوی ایران و چین اهرمی علیه واشنگتن در رقابت راهبردی گسترده تر آمریکا و چین ایجاد می کند.

مقامات چینی علناً تاکید می کنند که با تحریم های یکجانبه مخالفند و تجارت آنها با ایران مشروع است. در پشت صحنه، پکن خریدها را با دقت کالیبره می‌کند - وقتی اجرای ایالات متحده کاهش می‌یابد، حجم را افزایش می‌دهد و در دوره‌های حداکثر فشار دیپلماتیک کمی عقب‌نشینی می‌کند، اما هرگز جریان را به طور کامل قطع نمی‌کند.

شکاف اجرای تحریم ها

اجرای آمریکا علیه فرار از نفت ایران در بهترین حالت متناقض بوده است. OFAC (دفتر کنترل دارایی های خارجی) صدها کشتی، واسطه و شرکت های پیشرو را تحریم کرده است، اما این شبکه سریعتر از آن چیزی که بتوان آن را از بین برد، بازسازی می شود. یک کشتی تحریم شده به سادگی دوباره به یک شرکت پوسته جدید فروخته می شود. واسطه های تحریم شده ظرف چند هفته جایگزین می شوند.

چالش اساسی این است که اجرای مؤثر مستلزم تحریم مؤسسات مالی بزرگ چین است - گامی که عواقب اقتصادی شدیدی را برای هر دو کشور به دنبال خواهد داشت. مقامات خزانه داری به طور خصوصی این را به عنوان "گزینه هسته ای" که بدون تشدید چشمگیر در روابط ایالات متحده و چین خارج از میز باقی می ماند، پذیرفته اند.

چشم انداز اجرایی نیز به دلیل دخالت چندین حوزه قضایی پیچیده شده است. خانه‌های تجاری مستقر در امارات به عنوان واسطه عمل می‌کنند، بنادر مالزی مکان‌های انتقال کشتی به کشتی را فراهم می‌کنند، و آب‌های عمان میزبان انبارهای شناور هستند که زنجیره نگهبانی را محو می‌کند. هر حوزه قضایی دارای سطوح متفاوتی از تمایل و ظرفیت برای اجرای تحریم‌های ایالات متحده است، که مجموعه‌ای از اجرایی را ایجاد می‌کند که مصمم به قاچاقچیان به راحتی از آن بهره‌برداری می‌کنند.

شبکه های بیمه و مالی

فرای قاچاق فیزیکی، ساختار مالی موازی تجارت را تسهیل می کند. معاملات نفت خام ایران از طریق بانک‌های کوچک چینی و واسطه‌های پرداختی که کمتر از آستانه نظارت OFAC هستند، تسویه می‌شود. تسویه حساب های نفتی یوان چین سیستم سوئیفت مبتنی بر دلار را به طور کامل دور می زند و یک کانال مالی در سایه ایجاد می کند که عملاً برای اجرای تحریم های غرب نامرئی است.

بیمه تانکرهای ناوگان تیره از سوی ارائه دهندگان غیر غربی، عمدتاً شرکت های بیمه کوچک چینی و روسی که مایل به پوشش محموله های تحریم شده با نرخ های حق بیمه هستند، ارائه می شود. این یک اکوسیستم بیمه جداگانه ایجاد کرده است که کاملاً خارج از دسترس Lloyd's of London و گروه بین المللی P&I Clubs عمل می کند که با هم به طور سنتی 90٪ بیمه حمل و نقل جهانی را پوشش می دهند.

تأثیر بر درگیری فعلی

حملات ائتلاف نادیده گرفتن ارتباط نفتی چین و ایران را غیرممکن کرده است. فشار کنگره برای تحریم های ثانویه علیه بانک های چینی که پرداخت های نفت ایران را پردازش می کنند، افزایش یافته است. بحث ساده است: خلبانان آمریکایی جان خود را به خطر می اندازند تا سیستم های تسلیحاتی را که از طریق تجارتی تامین می شود را نابود کنند که ایالات متحده دارای اختیار قانونی - اما نه اراده سیاسی - برای متوقف کردن آن است.

ظرفیت تولید موشک ایران، زیرساخت‌های هسته‌ای و شبکه نیابتی‌اش همگی بر پایه درآمدهای نفتی چندین دهه ساخته شده‌اند که تحریم‌ها قرار بود آن را رد کنند. هر شهاب-3 روی یک پرتابگر، هر سانتریفیوژ در نطنز، و هر موشک ضد کشتی حوثی‌ها در نهایت با دلارهای نفتی که از بانک‌های چین عبور می‌کرد، خریداری شدند.

راه پیش رو

تضاد پویایی جدیدی ایجاد کرده است. اگر حملات ائتلاف موفق به تخریب زیرساخت‌های نظامی ایران شود، این سوال پیش می‌آید که آیا می‌توان خط حیاتی مالی را نیز هدف قرار داد که به تهران اجازه بازسازی می‌دهد. این به معنای یک رویارویی بالقوه با پکن است که بسیار فراتر از خاورمیانه است - به معماری اساسی اجرای تحریم‌های جهانی، وابستگی متقابل اقتصادی آمریکا و چین و محدودیت‌های قدرت مالی آمریکا در دنیای چند قطبی اشاره می‌کند.

در حال حاضر، جریان نفت ایران به بنادر چین ادامه دارد. ناوگان تاریک در دید ساده عمل می کند و با تصاویر ماهواره ای تجاری که هر کسی می تواند به آن دسترسی داشته باشد ردیابی می شود. شکاف بین آنچه ایالات متحده می‌داند و آنچه که برای اجرا انتخاب می‌کند، پارادوکس اصلی تحریم‌های ایران است - و درگیری باعث شده است که این پارادوکس برای مدت طولانی‌تری ادامه یابد.